TRENDLER

Çocuklarımıza Gerçekten Güveniyor Muyuz?

Görüntülenme 1144

0
Çocuklarımıza Gerçekten Güveniyor Muyuz?

Bazen erken çocukluk eğitimiyle ilgili yöntemleri okuduğumda ya da gözlemlediğimde, bu yöntemleri uygulayanların zihninde nasıl bir çocuk imgesi olduğunu merak ediyorum. Bunu onlara sorsam ne söylerlerdi acaba? Bir cevap verebilirler miydi? Kendi yaklaşımımı keşfedip geliştirmeden önce bana sorulacak olsa ben ne derdim? Çocukları müfredata önceden hazırlama çabalarını, tüm o ölçme değerlendirme ve sınavları; ödül ve cezaları görünce sadece çığlık atmak geliyor içimden.

Çocuklar insandır! Bir alt tür değil onlar! Uzaylı da değiller. İnsanlar. Sadece daha ufaklar.

Çocukların ceza ve ödül yoluyla eğitilmeleri gerekmiyor. Onları parlak şeylerle eğlendirmemiz, dikkatlerini dağıtmamız ya da meşgul etmemiz gerekmiyor. Çocuklar sadece bize göre daha az deneyimliler ve beyinleri henüz gelişme aşamasında.

Öyleyse onlara neden yetişkinlere davrandığımızdan çok daha farklı davranıyoruz?

Kız kardeşimiz ayak parmağını bir yere çarptığında ya da elini kâğıtla kestiğinde, “Ah, bir şeyin yok, önemli bir şey değil” mi diyorsunuz yoksa, “Ben de nefret ediyorum bundan” diyerek onu anlamaya mı çalışıyorsunuz?

Bir arkadaşınız şapkasını düşürdüğünde, “Böyle rüzgârlı bir havada başında şapka varken daha doğru düzgün yürümen gerekirdi. Artık sana şapka yok” diyerek onu azarlıyor musunuz yoksa rüzgârın sürüklediği şapkanın peşinden koşturuyor musunuz?

Anneniz balık sevmese bile ona balık pişirmek için ısrar ediyor musunuz? Hatta “Bir dene, belki bu kez hoşuna gider” diye onu zorluyor musunuz?

Hayır. Yetişkinlere çok daha farklı davranıyoruz çünkü yetişkinlerle çocukların birbirinden çok farklı olduklarına dair yanlış bir fikrimiz var.

İşin aslı, hiç de farklı değiller.

Birbirimize, düşündüğümüzden daha fazla benziyoruz. Yetişkinler de çocuklar da hissettikleri şeylerin takdir edilmesini, ihtiyaçlarının karşılanmasını ve sorunlarının anlaşılmasını istiyorlar. Hepimiz saygı ve anlayış üzerine kurulu, sevgi dolu ve korunup kollandığımız ilişkiler istiyoruz.

Hepimiz insanız, sadece hayatlarımızın farklı evrelerindeyiz. Çocuklarımıza oldukları gibi, yani becerikli insanlarmış gibi davranmaya başlamamızın zamanı geldi.

Çocuklarınızla etkileşimde bulunurken kendi kendinize, Bir yetişkinle böyle mi konuşurdum? Bir yetişkine bu şekilde mi yaklaşırdım?” diye sorun. Emin olun, pek çok seferinde çocuklarla çok farklı konuştuğumuzu fark edeceksiniz; yetişkinlerle öyle konuşacak olsanız saygısız ya da kaba olduğunuz düşünülebilir.

Bu konudaki tavrınız değişince çocuklara “sadece çocuk” olarak davranmak ya da diğer yetişkinlerin çocuklara böyle davrandıklarını görmek size dayanılmaz gelir. Çocuklarınızla birlikte öğrenir, onların muhteşem varlıklar olduğunu düşünürsünüz.

Yine de pek çoğumuz, elimizi sırtlarına koymazsak çocukların uykuya dalamayacağını, acıktıklarında yemek yiyemeyeceklerini, güçlü duygularla başa çıkamayacaklarını, akranlarıyla ilişkilerini düzenleyemeyeceklerini ya da riske giremeyeceklerini düşünüyor. Hâlâ onlara ne hissetmeleri gerektiğini (“Üzülmene gerek yok, iyisin”) ya da vücutlarının neye ihtiyaç duyduğunu (“Bir şeyler atıştır yoksa daha sonra acıkacaksın”) söylüyoruz.

Çocukların pek çok şeyi yapabileceklerine inandığımızı söylüyoruz. Peki, aslında en az güven gerektiren konular da dahil olmak üzere bütün konularda bu düşüncemizi gerçekten belli ediyor muyuz?

Kaynak: https://therisingaction.me/2015/12/26/do-we-really-trust-children/

Yorum Yazın
En Yeni İçeriklerden Hemen Haberdar Ol
Egitimpedia.com'aGiriş Yapın

Egitimpedia Hesabı ile Giriş Yap

Egitimpedia Hesabı Oluşturmak için Tıklayın!