TRENDLER

Çocukların Üzerindeki "Küçük Yetişkin" Gibi Davranma Baskısı

Görüntülenme 1658

0
Çocukların Üzerindeki

Gerçek olana kadar ne olacağı hayal bile edilemeyen bir yolculuktur çocuk yetiştirmek. Neler getireceği belli olmayan bir gelecek, üstü başı kir içinde bir çocukta vücut bulur. Sürekli bir öngörülemezlik hali içerisinde olan ebeveynler için kendi çocukluklarında severek okudukları kitapları ve hikayeleri çocuklarıyla paylaşma fırsatı az da olsa bir rahatlama sağlar.

Geçenlerde, Betty MacDonald’ın beni çocukluğumda büyüleyen ve çocukların zayıf yönlerinin sihirle tedavilerini konu alan Bayan Piggle-Wiggle kitaplarının eski baskılarını buldum. Bunları kendi çocuklarıma okuduğumda, bu komik kitapların aslında korku hikayeleri olduğunu görmek beni çok şaşırttı. 

Çocukları “tedavi etmek”

1950’lerde çok satan ve annemin bana 1980’lerde verdiği bu kitaplar, mahalledeki çocuklara yardım eden Bayan Piggle-Wiggle adında lisanssız bir psikofarmakolojist hakkında görünürde sakinleştirici hikayelerden oluşuyor. Bayan Piggle-Wiggle’ın çocukların kötü alışkanlıklarını iyileştirmede kullandığı ilaçlarla dolu bir sandığı var ve bu ilaçlar, Ritalin’in (dikkat eksikliği ve hiperaktivite tedavisinde kullanılan bir ilaç) aksine, insanı kötü bir ruh haline sokuyor.

Annesi, küçük Melody’nin çok ağladığından şikayet edince, Bayan Piggle-Wiggle ona bir ‘Ağlak Bebek Toniği’ veriyor, bu da Melody’nin neredeyse boğulacak kadar fazla gözyaşı üretmesine sebep oluyor. Okulu asıp ağaç ev yapmaya giden Jody, sayı saymayı ve okumayı unutturan ‘Cahillik Toniği’ ile tedavi ediliyor. Wendy her gammazlık yaptığında, Bayan Piggle-Wiggle’ın ‘İspiyoncu Hapları’, ağzından kara dumanlar çıkmasına neden oluyor.

Daha da korkunç olan, Bayan Piggle-Wiggle’ın tedavi edici ilaçları: Hubert oyuncaklarını toplamayı reddettiğinde, bu alışkanlığa öylesine kapılıyor ki dağınıklık onu odasında hapsediyor ve yemeğini yalnızca ufak bir boşluktan bir kürek yardımıyla alabiliyor. Patsy ise daha şanssız: Banyo yapmama huyu Bayan Piggle-Wiggle’ın ‘Turp Tedavisi’ni uygulamasına yol açıyor; zavallı Patsy o kadar uzun süre yıkanmadan duruyor ki o uyurken ebeveynleri toprakla kaplı suratına turp tohumları ekiyor. Bu hikaye beni, aylarca evimize gelen su faturasının artmasına sebep olacak kadar etkilemişti.

Riayet eden çocuklar yetiştirme arzusu

Eğer bunlar kulağınıza korku hikayeleri gibi geldiyse, evet, öyleler. Bayan Piggle-Wiggle’ın ‘tedavileri’ hayranlık duyulması hatta taklit edilmeye çalışılması amacıyla yazılmış. Bayan Piggle-Wiggle, sinirli bir ebeveyne, “Çocukların hepsini aynı yapamıyor olmamız ne kötü değil mi?’ diye soruyor. ‘Bazısı kendini beğenmiş, bazısı utangaç, bazısı sessiz ve bazısı gürültücü… ama çocuklar harika ve hepsini çok seviyorum.” Biraz agresif olan ‘sevgi’si çocukları gayet iyi bir şekilde düzelttiği için diğer ebeveynler ona katılıyor. Huzura ermiş bir annenin de hayranlıkla söylediği gibi: “İşte bütün dünyadaki en harika insan.”

Ebeveynler; akrabalar, arkadaşlar, doktorlar, öğretmenler, sosyal medyadaki yabancılar ve hatta devlet yetkilileri olmak üzere lisanslı ve de lisanssız birçok danışmanla işbirliği yapıyor. Tüm bu insanlar, Bayan Piggle-Wiggle ile aynı şeyin sözünü veriyorlar: Riayet. Bu öylesine doğal olmayan bir beklenti ki, ancak sihirle gerçekleşebilir. Buna rağmen çocuklardan geçmişte de bu bekleniyordu, günümüzde de bu bekleniyor. 

Örneğin, çok sayıda çocuk için günde altı saat aynı sırada oturmak berbat bir öğrenme yöntemi. Ancak bunun gerçekten ne kadar berbat olduğunu, çocuğunuz sınıfta duramıyor diye anaokulundan uzaklaştırılıncaya dek anlayamıyorsunuz. Beraber kitap okurken çocuğunuzun kaç soru sorduğu hakkında düşünmüyorsunuz, ta ki kitap okuma saati sırasında kütüphaneden atılana kadar. Sırada durmayı beceremediği için botanik bahçesinden atılıncaya dek doğayı ne kadar büyük bir hevesle keşfettiklerini de fark etmiyorsunuz. Çocuklarınız iyi notlar aldığında mutlu olursunuz, ta ki her çocuğun internette “araştırdığı” ülke hakkında tıpatıp aynı gerçekleri ezbere okuduğu bir sunum izleyene kadar. İşte o zaman ‘başarı’nın da ne olduğunu anlıyorsunuz. Standart testlerdeki soruları görene kadar çocuklarınızın ödevlerinin neden bu kadar hayal gücünden yoksun olduğunu merak ediyorsunuz. Haftada beş roman okuyan çocuğunuzun okuma becerilerine neden düşük puan verildiğini merak ediyorsunuz, ta ki söz konusu çocuğun tüm değerlendirme boyunca sıranın altında kitap okuduğunu öğrenene kadar.

Başarıyı belirleyen unsurlar

Çocukların sabır, uzmanlık ve hoşgörü becerilerini geliştirmeleri için sıkılmaya ihtiyaç duydukları gerçeğinin farkındasınız. Ancak bitmek bilmeyen talepler bunu günlük bir savaşa dönüştürüyor adeta, bu yapı teşvik edeceğini iddia ettiği şeyleri yok etmek için tasarlanmış sanki… Çocuğunuz kısa süre içinde, müdür ve rehber öğretmen odalarına sık ziyaretlerde bulunan diğer “mükerrer suçlularla” tanışıyor.

Çocuklarınız öğrenmeyi, okumayı, keşfetmeyi ve yaratmayı seviyorlar. Evdeyken kitap yazıyorlar, kutu oyunları yapıyorlar, yeni diller icat ediyorlar ve eski kahve makinelerinden yeni cihazlar inşa ediyorlar. Başarılı yetişkinler olacakları izlenimini veriyorlar; becerikliler, bağımsızlar ve dünyaya bir şey katmak istiyorlar. Ancak çocuklardaki başarıyı belirleyici unsurlar ile yetişkinlikteki başarıyı belirleyici unsurlar birçok yönden birbirinin tam zıttı. Ve bu sırada çocuklar, başarının yetişkinlerin onları ne kadar iyi idare edebildiği ile ölçüldüğü bir çeşit ıslah evinde hapsolmuş konumdalar. Buradaki yetişkin sizsiniz, yani ebeveynler.

Çocuk “düzeltilmesi” gereken bir varlık mı?

Ve işte tüm bunlar yüzünden dünyadaki “Bayan Piggle-Wiggle”lar çoğalıyor. Kimisi akrabalar ya da güvenilir arkadaşlarken; diğerleri kendi özgün tedavi yöntemlerini sunan profesyoneller, öğretmenler, terapistler ve doktorlar oluyor. Bu tedavilerden bazıları gerçekten de işe yarıyor. Ama işe yaradıklarında bile, ‘işe yaramanın’ ne demek olduğunu merak etmeye başlıyorsunuz. Bayan Piggle-Wiggle’ların tek gördüğü gammazlık ve aylaklık ya da yüzü kir içinde bir çocuk gibi düzeltilmesi ve temizlenmesi gereken bir bozukluk iken, sizin durumu neden bu şekilde görmediğinizi merak etmeye başlıyorsunuz. Bu rahatsız edici sorular sizi, aynı zamanda çocuğunuzun özgürlüğünün başladığı nokta olan ebeveynlik sınırlarınızın sonuna getiriyor. İşte o zaman kontrolün yalnızca bir yanılsama olduğunu anlıyorsunuz. Aslında yapabileceğiniz tek şeyin Bayan Piggle-Wiggle’ın asla yapmadığı şey olduğunu fark ediyorsunuz: Çocuklarınızı oldukları gibi sevmek ve onları olmadıkları insanlara dönüştürmeye çalışmamak.   

Ebeveynlerin riayet arzusu, çocuklarına ödev yaptırmaktan çok daha derin ve imkansız bir şeyden kaynaklanıyor. Biz ebeveynler, çocuklarımızın bizim gibi olmalarını istiyoruz aslında. Farkında olmadan, onları bizim yerimizi almaları için dünyaya getirdik.

Bugün bu kitapları çocuklarıma okuduğumda, ben çocukken asla yapamayacağım bir şeyi yapmaya çalışıyorum. Bayan Piggle-Wiggle’ın tedavi ettiği çocukları ebeveyn olarak gözümde canlandırıyor ve onlara ne kadar ihtiyacımız olduğunu anlıyorum. Melody’nin gözyaşlarının, büyüdüğünde bir aktivist olarak yanlışları protesto etmesine esin kaynağı olduğunu; ağaç ev inşa eden Jody’nin de okulu bitirdiğini ve büyüdüğünde gelecek için sürdürülebilir evler tasarladığını hayal ediyorum. Yıkanmayan Patsy’nin Barış Gönüllüleri’ne katılıp su kuyular kazdığını ve insanları fakirlikten kurtardığını, oyuncak delisi Hubert’ın robot ve cep telefonları icat ettiğini, ispiyoncu Wendy’nin korkusuz bir savcı olduğunu ve çocuk istismarcılarını ve çeteleri yakaladığını görüyorum. 

 

Kaynak: https://www.theatlantic.com/family/archive/2018/03/childhood-conformity/554453/?fbclid=IwAR1IMge9ba0RHhEdmE7g-ycHKPdnOGEhhRSIZgQDjXIqLwYH3I8qzkmEzWU

(Yazıdan kısaltılarak çevrilmiştir.)

Yorum Yazın
En Yeni İçeriklerden Hemen Haberdar Ol
Egitimpedia.com'aGiriş Yapın

Egitimpedia Hesabı ile Giriş Yap

Egitimpedia Hesabı Oluşturmak için Tıklayın!